خواندن، نوشتن و اندیشیدن

مرور میکنیم. هنگام خواندن، ذهن ما در واقع، فقط زمین بازیِ اندیشههای نویسنده

است و بخش اعظم کارِ اندیشهورزی را نویسنده برای ما انجام میدهد؛ به همین دلیل

وقتی مطالب کتاب، ذهنمان را اشغال کرد، جای اندیشههای خودمان را میگیرد؛ و اگر

فقط به خواندن بسنده کنیم، بهتدریج، استعدادِ اندیشیدن را از دست میدهیم. درست مانند

کسی که همیشه سوار بوده، سرانجام راه رفتن را فراموش میکند. اما وقتی مینویسیم،

با آن که با نوشتههای دیگران هم سر و کار داریم، در عین حال، خودمان اندیشهورزی

میکنیم. پس برای تکمیل فرایند اندیشهورزی، هم باید خواند و هم باید نوشت.

▪️برداشتی از مقالهٔ شوپنهاور با عنوان «دربارهٔ کتاب و خواندن»

نوشته: روح الله سلیمانی پور